| Kunnen | [ 18·5·4·4·ii·a ]
| Het eigenlijk-modale werkwoord kunnen geeft meestal aan dat het in de zin uitgedrukte volgens de spreker of schrijver mogelijk is; dikwijls wordt wel toegevoegd:
| (1) | Jan kan wel verhinderd zijn.
| (2) | Het kon wel eens te laat zijn. (kon = 'zou kunnen')
Met een negatie erbij drukt kunnen een onmogelijkheid (' dwingende noodzaak dat niet...') uit, bijv.:
| (3) | Hij kan het niet gedaan hebben.
Een enkele maal heeft het eigenlijk-modale kunnen een concessieve functie (vergelijk mogen onder d, 1), bijv.:
| (4) | Ze kan vertellen wat ze wil, ze krijgt toch haar zin niet.
Een voorbeeld van een irrealiszin is:
| (5) | Ik had al veel eerder thuis kunnen zijn, (als er niet weer een file gestaan had.)