| Het gebruik van degene, diegene, datgene | [ 5·6·5 ]
| De aanwijzende voornaamwoorden degene, diegene en datgene zijn altijd zelfstandig. Ze worden gevolgd door een beperkende betrekkelijke bijzin. Voorbeelden:
| (1) | Degene die dit voor het eerst gezien heeft, moet wel erg verbaasd geweest zijn.
| (2) | Je moet durven uitkomen voor datgene wat je gelooft.
Degene en diegene verwijzen naar personen, waarbij diegene nadrukkelijker is; datgene verwijst naar zaken. Als degene en diegene naar meer dan één persoon verwijzen krijgen ze in geschreven vorm een meervouds-n, bijv.:
| (3) | Degenen die willen, mogen wel meteen weggaan.
Deze aanwijzende voornaamwoorden worden vooral in geschreven taal gebruikt. In plaats van degene/diegene die komt ook wie en (hij) die voor; in plaats van datgene wat ook (dat) wat en hetgeen . |