| Inleiding | [ 2·3·1 ]
| Wat de vervoeging betreft vallen de Nederlandse werkwoorden uiteen in drie groepen: de regelmatige werkwoorden, de onregelmatige werkwoorden-a en de onregelmatige werkwoorden-b. De vervoeging van de regelmatige werkwoorden is geheel te bepalen door toepassing van algemene regels . Voor de vervoeging van de onregelmatige werkwoorden-a is behalve toepassing van de algemene regels ook kennis van de 'hoofdtijden' noodzakelijk (bijv. schrijven - schreef - geschreven; eten - at - gegeten; lopen - liep - gelopen) . De onregelmatige werkwoorden-b ( hebben, kunnen, mogen, willen, zijn (wezen) en zullen ) vertonen in hun vervoeging zoveel onregelmatigheden dat een volledige opgave van het vormenbestand het meest praktisch is . In dit onderdeel worden enkel de vormelijke aspecten beschreven van de categorieën die bij de vervoeging een rol spelen. Zie voor het gebruik van de onderscheiden categorieën . Opmerking
| De regelmatige werkwoorden worden in andere grammatica's vaak 'zwakke werkwoorden' genoemd; het grootste deel van de onregelmatige heet dan 'sterke werkwoorden', een klein gedeelte daarvan ' onregelmatig zwakke'. |