| Het wederkerend voornaamwoord verwijst naar een getalsonderwerp | [ 5·3·3·2·ii·1 ]
| In enkelvoudige zinnen is de verwijzing zonder meer duidelijk, bijv.:
| (1) | Pieter verdedigde zich goed. (zich = Pieter)
In samengestelde zinnen verwijst het wederkerend voornaamwoord naar het onderwerp van de (romp- of bij)zin waarin het voornaamwoord voorkomt, bijv.:
| (2) | Johan vond dat Pieter zich goed verdedigde. (zich = Pieter)
| (3) | Johan beklaagde zich erover dat Pieter hem niet goed verdedigde. (zich = Johan)
In (3) kan het persoonlijk voornaamwoord hem niet naar Pieter verwijzen; in dat geval zou een wederkerend voornaamwoord verplicht zijn; hem kan wel naar Johan verwijzen (onderwerp van de rompzin) of eventueel naar iemand anders, als context en/of situatie daar aanleiding toe geven. In de hieronder gegeven voorbeelden wordt er steeds van uitgegaan dat een persoonlijk voornaamwoord een verwijzende functie heeft binnen de (samengestelde) zin. Een ander voorbeeld:
| (4a) | Leentje zei dat Lotje zich pijn gedaan had. (zich = Lotje)
| (4b) | Leentje zei dat Lotje haar pijn gedaan had. (haar = Leentje)